jueves, 28 de enero de 2021

IBERTROLA (MÁS CONOCIDA COMO IBERDROLA).

 

Seguimos con la historia  “CASARES E O BIBEI” que nos cuenta el profesor José María Pérez y que os vamos dejando por entregas:

“O río Camba nace no concello de Laza xunto ao Navea, na mesma corda de montañas. Dos catro grandes afluentes do Bibei é o que primeiro verte a el, en Viana do Bolo. É un río especial, suave, o que menos pendente media ten dos catro. O Camba forma unha xigante e impresionante veiga aberta, hoxe menos visible ao estar ocupada pola enorme balsa do encoramento das Portas. Este río traslada hacia Casares, vía Viana, toda a auga que se recolle na cara sur da Serra de Queixa.

As presas por riba do Bibei (Valdesirgas, San Sebastián, Pías e o Bao), do Camba (As Portas), do Conso (Edrada, e a presa do seu gran afluente río Cenza), do Xares (Prada e Santa Eulalia) e do Navea (Chandrexa e Guístolas) encárganse de almacenar grandes cantidades de auga para usala cando conveña. Os encoros por riba de Montefurado mitigan as crecidas, que no baixo Bibei só se poden observar nas fontes e mananciais cercanos, ou ben cando as comportas do Bao, de Guístolas ou de Santa Eulalia están abertas.

Asusta pensar no Bibei pasar por Casares despois de recoller as fenomenais torrenteiras que se observan aínda hoxe por riba dos encoros das cabezas dos ríos. Non cabe dúbida de que o río en Casares puido chegar a medrar tanto en ocasións que o paso pola Balsada quedase vedado durante unha tempada pola forza da corrente, pechándose o tráfico en barca ao gando e ás persoas, e impedindo o paso de leña e outros materiais e utensilios que se transportaban polo río. Asombra o deseño dinámico das pilas de Ponte Bibei e 1900 anos despois, tras pasar descomunais avenidas de auga baixo os arcos da ponte, non podemos máis que recoñecer que aquela ponte estivo ben feita.

O Xares é o afluente do Bibei que nace máis cerca del. As augas do Xares aparecen en Trevinca e se alimentan, como no caso do Bibei, do que verten numerosas lagoas glaciares como a da Serpe (na imaxe da esquerda). No seu curso alto, a partir de Ponte (imaxe da dereita), o río baixa suavemente no fondo dun val moi amplo que lle dá nome ao concello (A Veiga), recollendo unha inxente cantidade de auga que acaba en Casares. A partir de Prada ao Xares pásalle o mesmo ao que lle ocurre ao Bibei cando chega a Pías: a pendente faise moitísimo maior, no cauce e na ribeira. Tras pasar Portomourisco (O Bolo) o Xares xuntarse ao Bibei baixo Chandoiro (O Bolo) e Larouco, nun lugar onde o Bibei debuxou espectaculares canóns antes do pozo do Caneiro, xunto á Ponte Bibei.

Por suposto, as presas trouxeron tamén cousas boas. Cada ano pasan por Casares uns mil trescentos millóns de toneladas de auga, de media. Case todos eses litros pasaron por algunha das turbinas das centrais hidroeléctricas que existen augas arriba, convertíndose en electricidade que usamos a diario para o noso beneficio e desenvolvemento, e sen destrozar a nosa maltreita atmosfera. A neve que cae nas malladas das fontes do Cenza chega a Casares, gracias aos saltos hidroeléctricos, en forma de auga líquida que cumpliu unha misión especial. Mil insignificantes litros das altas chairas do Cenza pasan por Casares tras ter xerado máis de dous kilovatios hora. Se os mil litros viñeron de Porto, cando discorren por Casares xa deixaron máis de 2,5 kilovatios hora. Os que proceden de por riba de Celeiros, en Chandrexa, transcorren por Casares con 1,2 kilovatios hora tras de si. Por riba das Portas (no Camba) e de Edrada (no curso alto do Conso) mil litros son en Casares os mesmos litros, con case 1,5 kilovatios hora a maiores. Cada mil litros que veñan da serra da Veiga deixaron antes de chegar a Casares 0,7 kilovatios hora.”

A raíz de la energía que se crea en todos estos embalses (y por lo tanto dinero), queríamos hablar sobre este tema y hacer una reflexión. ¿Cuánto de esas ganancias o beneficios quedan en el territorio donde se hicieron los embalses? Porque si cuando los construyeron se quedaron con las mejores tierras (y en algunos casos inundaron pueblos como Alberguería),  prometiendo a sus habitantes que la luz sería SIEMPRE gratis, a día de hoy siguen comprando más tierras bajo una velada amenaza de expropiación (la mayoría de fincas próximas a Casares fueron compradas por "Ibertrola" el año pasado) y la factura de la luz es igual o más cara que en cualquier otro sitio. A lo que se refiere en la creación de puestos de trabajo en la zona, hay que decir que cada vez necesitan menos gente ya que las presas están muy automatizadas. Por mantener ni siquiera arreglan las escasas farolas que hay en la carretera entre pueblo y pueblo, no vaya a ser que se gasten unos vatios sin vender. Eso sí, pueden hacer lo que les de la gana: poner una barrera en medio del embalse (según ellos para que los palos no queden atrapados en las compuertas), subir y bajar el caudal de la presa a niveles exagerados; rozar y llevarse todo árbol, vegetación o lo que encuentren por delante (luego nos dicen a nosotros que no se puede cortar el orégano) y un sin fin de cosas que por supuesto los demás no podemos hacer. No hablemos de las carreteras que conectan, además de las presas, nuestros pueblos: parece que en su día fueron cedidas a estos pequeños concellos que ya de por sí no tienen muchos medios ni presupuesto para su mantenimiento (por ejemplo la que va de Casares a Trives). En definitiva, del beneficio no queda nada en el territorio y de los destrozos y abandono sí. Es la manera que tiene “Ibertrola” (“pequeña” empresa que ganó el año pasado más de 1800 millones de euros) de ayudar a este rural que contribuyeron a vaciar (entre otros) y que nada les importa más allá de seguir explotando "sus" embalses. El próximo expolio será “plantar” el monte de parques eólicos. Ya están en ello.

PRESA DE MONTEFURADO, A MENOS DE UN KILÓMETRO DE CASARES.
AÑO 2020.

DE UNAS 12 FAROLAS FUNCIONABAN
TRES, HACE MESES. AHORA YA 
NO FUNCIONA NI UNA, QUIZÁS
POR "EL EXCESIVO GASTO". PRESA DE MONTEFURADO

YA NO FUNCIONA NINGUNA LUZ 
ESTA FOTO ES DE HACE MESES. 
PRESA DE MONTEFURADO.

RECUERDO CUANDO ÍBAMOS EN VERANO POR LA NOCHE
HASTA EL POBLADO (OS COVALLOS). ANTES SÍ FUNCIONABAN
LAS FAROLAS. PRESA DE MONTEFURADO.

ESTAS FAROLAS, LLEGANDO A OS COVALLOS (ANTIGUO
POBLADO DE IBERDROLA),
HACE YA AÑOS QUE NO FUNCIONAN. 
EMBALSE DE MONTEFURADO.


   
NINGUNA DE ESTAS FAROLAS FUNCIONA DESDE HACE
MESES. PRESA DE MONTEFURADO.

CONTINUOS DESPRENDIMIENTOS EN LA CARRETERA
DESDE OS COVALLOS (EL ANTIGUO
POBLADO DE SALTOS DEL SIL-"IBERTROLA")
HASTA PONTENOVO. AÑO 2020.

ESTADO DE LA CARRETERA QUE VA DESDE CASARES
A TRIVES (DESDE LA PRESA DE MONTEFURADO HASTA
LAS PRESA DE PONTENOVO, UNOS 4 KM.) 



DESPRENDIMIENTOS EN LA CARRETERA
DE CASARES A TRIVES (Y QUE PASA POR LA PRESA DE 
PONTENOVO).

ESQUIVANDO LAS PIEDRAS. CARRETERA DE CASARES
A TRIVES (QUE TAMBIÉN COMUNICA LAS PRESAS DE 
MONTEFURADO Y PONTENOVO).


BARRERA EN MEDIO DEL RÍO BIBEI PARA QUE LOS PALOS
NO VAYAN A LAS COMPUERTAS DE LA PRESA
AÑO 2020, EMBALSE DE MONTEFURADO.

RÍO BIBEI, ESTO ES LO QUE NO QUIEREN QUE VAYA
A LAS COMPUERTAS DE LA PRESA.
AÑO 2020.

PRESA DE PONTENOVO, RÍO NAVEA. 
EN UNOS DÍAS LO PUEDEN DEJAR ASÍ DE 
BAJO, EN PLENO VERANO.

RÍO NAVEA A SU PASO POR PONTENOVO.
NORMALMENTE NO SE VE EL PUENTE VIEJO 
PERO ESTO FUE EN VERANO DE HACE
UNOS AÑOS. ELLOS SUBEN Y BAJAN 
EL AGUA, LO QUE QUIERAN.

HACE YA AÑOS, CUANDO TRAÍAN A BUZOS QUE LLENABAN
UNAS JAULAS CON LOS PALOS QUE DEBÍAN QUE-
DARSE SUMERGIDOS
EN LAS COMPUERTAS. PRESA DE MONTEFURADO.

ALDEA ABANDONADA DE A BALSADA, MUY CERCA
DE CASARES. PARTE DEL PUEBLO
ESTÁ BAJO LAS AGUAS. OTOÑO 2020.

CUANDO BAJAN EL EMBALSE QUEDA AL DESCUBIERTO
LO QUE UN DÍA HUBO. RÍO BIBEI, CERCA DE CASARES.

NOTICIAS:

-QUIROGA SUPERA OS CEN CASOS DE COVID.

-CIERRA EL HOTEL-RESTAURANTE LAS VEGAS DE SAN CLODIO DESPUÉS DE 50 AÑOS.

-MELLORAS NA CASA NATAL DO POETA UXÍO NOVONEYRA (EN MOREDA).

-O DOCUMENTAL "CIUDAD DE LA SELVA" SAÍRA ADIANTE.

-COLECTIVOS EN CONTRA DEL NUEVO PARQUE EÓLICO DE PRADA.

-OS CONCELLOS DO GRUPO DE DESENVOLVEMENTE RURAL SIL-BIBEI-NAVEA REDUCIRÁN A BRECHA DIXITAL DOS SEUS VECIÑOS.

-CIERRA DE NUEVO LA ESTACIÓN DE ESQUÍ DE MANZANEDA.

-¿É O NOVO PLAN FORESTAL PERXUDICIAL PARA AS COMUNIDADES DE MONTES E BENEFICIOSO PARA AS GRANDES EMPRESAS?.

-A VEIGA TIENE OCUPADAS SUS 17 VIVIENDAS SOCIALES.

 

 































jueves, 14 de enero de 2021

HISTORIAS.

Os seguimos dejando la historia “CASARES E O BIBEI” que nos ha facilitado el profesor y escritor Jose María Pérez, continuación de la primera parte que publicamos en este blog la semana pasada:

“Vivimos nunha época onde a xente estamos, máis e máis, desconectada da natureza polo noso modo de vida. Expulsar á xente do río dificultando ou eliminando actividades tradicionais no mesmo (limpeza ou pesca, entre outras) non me parece unha maneira apropiada de coidar o río e de manter o vínculo entre o río e as persoas. É unha opinión absolutamente persoal, e discutible. Facer por que as especies do río podan

pasar polas presas (e hai medios técnicos para facelo) paréceme un modo factible de recuperar o ecosistema e axudar a readquirir o factor emocional que sempre uniu os ríos ás persoas. A xente do país do Bibei dependeu e viviu en boa parte del e dos seus afluentes, coñeceunos e, na maioría dos casos, quíxoos.

Casares e Porto estiveron sempre ligados pola propia esencia do hábitat e distribución da troita. O hábitat está hoxe parcelado pola presencia de presas e esto ten un impacto brutal sobre a especie. Tras sesenta anos de confinamento deste peixe coas presas agora podemos confirmar iso, máis alá doutros factores ambientais, como unha pesca máis intensiva ou maior contaminación, entre outros moitos. Estes últimos factores son máis complicados de controlar mediante leis que se podan facer cumplir con eficacia e eficiencia. Poñer remontes nas presas para volver a comunicar todo o río Bibei é eficaz ao 100%, fácil de comprobar. Ao pouco de que se poñan, comezará un proceso lento pero imparable de recuperación do hábitat da troita, xunto coa do ecosistema e das especies (moitas, moitísimas) que se viron afectadas tamén. Ao mesmo tempo, facilitará a relación entre as persoas e os ríos, que se podería incrementar mediante actividades ao estilo das que se fan en América e nalgúns países de Europa para que o diñeiro que saia dos ríos fortaleza un vínculo, menos romántico, entre as persoas e os ríos. Desde logo, se protexer un río deriva en deixalo no abandono a protección non é tal. Os que vivimos na España que foi sendo abandonada pola marcha da xente ás cidades para mellorar a súa calidade de vida (a, no meu parecer, mal chamada “España vaciada” ou “España que vaciaron”) comprobamos como testemuñas que o monte que acaba non sendo de ninguén ou que perde valor (económico ou social) queda desprotexido. Recuperar a troita, en resumo, é tamén unha medida proactiva de futuro social nunha parte de España.

Igual que en Casares, o río e o clima determinan a idiosincrasia en Porto. O Bibei en Porto ten pouco que ver co río de Casares. O relevo, a hidrogrografía, o clima, as especies, etc son moi distintas, o cal se traduce en diferenzas tradicionais nos costumes, oficios, materiais de construcción, prendas de vestir, formas de vida e aproveitamento do río. De Casares a Porto a variedade é tan grande que fai do Bibei un dos ríos con máis riqueza natural e histórica de todos os ríos da Península Ibérica.

Así pois, ver unha troita en Porto fai pensar en Casares. Lémbranos que o río é todo un, que hai un pobo precioso chamado Casares de viñas, sobreiras, olivos e figueiras debuxado por debaixo do lenzo das espectaculares vistas dos mananciais do Bibei que xorden nas lagoas da zona de Trevinca e a Segundera. Xunto a Casares, o veciño pobo dos Anguieiros remite a mente ao Oceano Atlántico polo mero feito de que antes as anguías se movían libremente desde Casares ata a desembocadura do río Miño na Guarda.

En sentido contrario, estando en Casares en épocas de crecida, non é difícil trasladarnos coa mente ás fontes do Bibei, do Navea, do Conso, do Camba e do Xares. Hai pouco aparecían neste blog algunhas imaxes que mostraban a chegada á actual balsa do encoro de Montefurado das augas dun desxeo de finais do outono, tras un frente de sur que deixou choivas que provocaron enormes regueiros de auga. No campo da feira de Porto, onde o Bibei non deixa de ser case algo máis que un regato, o río baixou durante unha hora con máis de 120 toneladas de auga cada segundo, o 11 de decembro.

Noutras palabras, o que aconteceu foi unha riada de medio millón de toneladas de auga nunha hora. Iso na cabeceira do río. Setenta e cinco kilómetros despois, por Casares, o Bibei, de estar virxe e pasado un tempo, podería chegar a ter multiplicado o seu caudal ata por quince.


A subida das temperaturas xunto coa choiva asociada a un frente cálido procedente do Atlántico provocou despois da ponte da Constitución unha espectacular medra do Bibei que se pode ver neste gráfico da web da Confederación Hidrográfica Miño-Sil" (CONTINUARÁ).


Otra historia muy distinta que nos ha mantenido ocupados y que también contamos en este blog es la de Manuel y su hermano Gumersindo, aquellos casareños emigrados a Argentina en 1908 y cuyos familiares contactaron con nosotros para saber si tenían en el pueblo algún pariente. Después de consultar partidas de nacimiento y defunción, de preguntar a vecinos, de encontrar en el cementerio de Peites un trozo de la lápida de los padres de Manuel y Gumersindo y tener la sospecha de que la tumba hallada por casualidad a nombre de Amalia Rguez. Fdez. podría ser la hermana de ellos, podemos afirmar que sí eran hermanos: Amalia Rguez. era la madre de Otilia, Josefa (fallecida), José (emigrado a Brasil) y Sindo (padre de Miguel, Jose Mari y Marisol-casa de “los de Madrid”). Lo sorprendente de todo esto es que ninguno conocía la existencia de los otros: ni Manuel ni Gumersindo habían hablado en Argentina que tenían una hermana en Casares ni Amalia mencionó que tenía dos hermanos en Argentina. Así que pusimos en contacto a ambas familias separadas por la historia no contada y por un inmenso océano, esperando que sirva para cerrar algunas interrogantes y puedan nacer lazos perdidos en el tiempo y marcados por la triste emigración. Graciñas a Leti y Dani (desde Argentina) y a Marisol (desde España).

FOTO DE MANUEL RGUE. FDEZ., CASAREÑO
QUE EMIGRÓ A ARGENTINA EN 1908 (FOTO FACILITADA
POR LA FAMILIA DE ARGENTINA).

BARCO EL QUE EMIGRARON MANUEL Y GUMERSINDO
EN 1908 JUNTO CON TANTOS OTROS (INFORMACIÓN FACILITADA 
POR LETI).

INFORMACIÓN SOBRE EL VIAJE 
DE MANUEL Y GUMERSINDO (INFORMACIÓN 
FACILITADA POR LETI).

UN TROZO DE LA LÁPIDA DE LOS PADRES DE MANUEL
Y GUMERSINDO ENCONTRADA EN EL 
CEMENTERIO DE PEITES. NOVIEMBRE 2019.

LÁPIDA DE TIRSO RGUEZ. Y RAMONA FDEZ. EN 
EL CEMENTERIO DE PEITES. NOVIEMBRAE 2019.

CEMENTERIO DE PEITES.
AL FONDO LA LÁPIDA DE LOS 
PADRES DE MANUEL, GUMERSINDO
Y AMALIA. NOVIEMBRE 2019.

TUMBA ENCONTRA POR
CASUALIDAD DE AMALIA, HERMANA DE 
MANUEL Y GUMERSINDO, 
CEMENTERIO DE PEITES.
NOVIEMBRE 2019.

TRES GENERACIONES: HIJO, NIETO Y BISNIETO DE MANUEL
(EMIGRADO A ARGENTINA DESDE CASARES EN 1908):
ANÍBAL, ANÍBAL DANIEL Y ANDRÉS.
FOTO FACILITADA POR LETI.

NOTICIAS:

-AS MANIFESTACIÓNS DOS VECIÑOS E MÁIS DE CATRO MIL SINATURAS POLO TRANSPORTE ESCOLAR DO COUREL PARALIZAN A LICITACIÓN DA XUNTA:

https://praza.gal/movementos-sociais/a-loita-polo-transporte-escolar-no-courel-estende-no-rural-as-queixas-polo-desmantelamento-de-servizos

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/lemos/folgoso-do-courel/2021/01/11/educacion-paraliza-licitacion-rutas-transporte-escolar/00031610383879567825732.htm

http://xornaldelemos.gal/sociedade/27263-os-nenos-do-courel-volven-a-clase-mentres-se-sigue-demandando-un-transporte-escolar-de-calidade/


-LA ESTACIÓN DE MANZANEDA SIGUE CERRADA:

https://somoscomarca.es/los-vecinos-estan-disgustados-por-el-cierre-de-la-estacion/

https://somoscomarca.es/solo-veo-oscurantismo-caciquismo-y-que-van-a-abocar-manzaneda-al-cierre/


-EL SUR DE LUGO BAJA POR PRIMERA VEZ DE 50.000 HABITANTES.

-PROMOCIÓN DO CAMIÑO DE INVERNO.

-AXUDAS PARA OS ESTUDANTES DE QUIROGA QUE ESTÁN FORA.

-PRESÉNTASE A GUÍA DE ÁRBORAES E FORMACIÓNS SINGULARES DA RIBEIRA SACRA E XEOPARQUE MONTAÑAS DO COUREL.

-CONVOCADAS AS AXUDAS PARA PREVER ATAQUES DA FAUNA SILVESTRE.


ACTIVIDADES:

-SENDEIRISMO INVERNAL CON RAQUETAS DE NEVE EN TREVINCA PARA ESTE FIN DE SEMANA.


-RUTA AMBIENTAL-POÉTICA UXÍO NOVONEYRA EN MOREDA (O COUREL) O 23 DE XANEIRO. 

 


 

miércoles, 6 de enero de 2021

NAVIDADES, DERRUMBAMIENTO Y UNA COLABORACIÓN MUY ESPECIAL.

Estas navidades tan raras vinieron cargadas de frío y lluvia. Nos habíamos acostumbrado al buen tiempo porque hay que decir que hasta principios de diciembre no nos pudimos quejar. Ahora la lluvia no nos ha dado tregua y hasta la nieve ha hecho acto de presencia muy cerquita de aquí, dejando unos paisajes aún más espectaculares.

CASARES E O RÍO BIBEI COA NEVE Ó FONDO. XANEIRO 2021.

       O POBLADO (OS COVALLOS) E AS MONTAÑAS
NEVADAS. XANEIRO 2021.

A ERMITA DE CASARES ILUMINADA. 
DECEMBRO 2020.

A CASA DE RAÚL E EDNA. CASARES, NADAL 2020.

O APALPADOR DEIXOU AGASALLOS E CASTAÑAS
NA NOSA CASA. CASARES, DECEMBRO 2020.

O BELÉN NA CASA DA MIÑA NAI. CASARES, NADAL 2020.

A NOSA CASA. CASARES, NADAL 2020.

NÓS NAS TUBERIAS DO
ENCORO DE PONTENOVO. 
DECEMBRO 2020.

ENCORO DE MONTEFURADO NO RÍO BIBEI. CASARES, 
XANEIRO 2021.

MONTEFURADO COA NEVE Ó LADO. XANEIRO 2021.

OS REIS MAGOS TROUXERON, ENTRE OUTRAS COUSAS, 
ALGO MOI ESPECIAL PARA LAURA. XANEIRO 2021.

El año se despidió con un pequeño susto. En la tarde del 31 y media hora después de que pasáramos nosotros, una casa se derrumbó en uno de los caminos del pueblo. Estábamos en casa y el estruendo fue tal que Laura pensó que era la nuestra la que se  nos caía encima. Avisamos de lo sucedido a uno de los dueños aunque hace algún tiempo ya se había desprendido alguna parte de la terraza de esa misma casa. Estamos diciendo que cualquier día pasará una desgracia y entonces nos lamentaremos, no somos capaces de concienciarnos de tener nuestras casas ya no arregladas (que sería lo suyo) pero por lo menos que no se caigan o proceder a su derribo. Ya dimos cuenta muchas veces al concello de esta problemática y la solución que nos dieron era denunciar a los propietarios de las mismas. La gente no vende aunque tampoco se quieren comprar ni rehabilitar esas mismas casas. Algo habrá que hacer antes de que ocurra algo más grave.

DERRUMBAMENTO NO CAMIÑO, FOTO FEITE DENDE 
A NOSA CASA. CASARES, 1 DE XANEIRO 2021.

QUÉ SUSTO LEVAMOS. 
CASARES, 1 DE XANEIRO 2021.

Si anteriormente Jose Luis (de Vilanuide) nos acercó la leyenda del caballero Roldán, en esta ocasión tenemos la suerte de contar con otra colaboración muy especial. Se trata de José María Pérez, profesor en el IES Carlos Casares de Viana do Bolo (además de ingeniero y escritor), que hace poco nos dejó para Casares un ejemplar de su primer libro “La Fuerza de Nuetros Ríos“  y que tiene entre manos un segundo libro que esperamos ver publicado este mismo año (si el covid no fastidia aún más). Ahora nos deja un interesante escrito titulado “CASARES E O BIBEI”, acompañado con fotografías y mapas cartográficos. Nos ha gustado mucho y os lo vamos dejando por capítulos para que descubráis la historia tan desconocida de “nuestro río” y un sentimiento por este lugar que tantos compartimos. Esperamos que os guste y muchísimas gracias a José María (aunque no se lo crea, sí es escritor).

"CASARES E O BIBEI"

Casares, dá igual por onde se mire, é un lugar máxico, alén da súa beleza e representatividade das terras baixas do Bibei. Aínda que pertenza á parroquia de Peites no eclesiástico e a Ribas de Sil no administrativo, a raia que fai fronteira entre Ourense e Lugo (entre Trives e Ribas) segue pasando polo medio de Casares.

Detalle do mapa cartográfico do Instituto Geográfico Nacional coa actual divisoria entre as provincias de Ourense e Lugo.

Como última localidade antes de que o Bibei se xunte ao Sil, Casares é depositaria das augas deste formidable río e das dos seus catro grandes afluentes: o Camba, o Conso, o Xares e o Navea. Cada un destes catro ríos tributarios alberga unha historia propia e extraordinaria, que só Casares pode testemuñar unha vez que as augas mestas do Bibei conteñen a esencia e os segredos dos catro ríos e do que estes vertebran e representan.

Desde o ano 1954 as augas do Bibei en Casares fican remansadas pola presa de Montefurado, permanecendo unha fotografía do río que cambia pouco co paso das estacións. Todas as presas que se fixeron na cunca do Bibei roubaron desde entón as paisaxes antigas do río, diversas e estacionais, as que ían desde o paso tranquilo pola Balsada na longa estiaxe ata as das colosais crecidas nos desxeos das serras que alimentan de auga ao Bibei.

O río Navea é o último dos afluentes importantes do Bibei e xúntase con este moi cerca de Casares. Á esquerda obsérvase que cando se funden as neves da zona da Edreira o Navea toma unha cor especial, o que lle dan os minerais que arrastra desde a Cabeza das Fontes do Camba, do Arnoia e do Navea. Este discorre suavemente ata Celeiros. No seu curso baixo o Navea precipítase en dirección a Casares por debaixo das Penas de Rome polo paso do Brollón, preto da desembocadura. O Navea crecido cae a broullo baixo Rome e produce un gran estrondo cando leva moito caudal.

Falando coa xente de Porto, a capital do alto Bibei, o pensamento diríxese a Casares moitas veces. Os máis vellos aínda falan alí dos seus anos mozos a da repoboación natural da troita que acontecía antes de haber barreiras no río en forma de enormes muros, retorno da troita que impresionaba naqueles anos despois dos envenenamentos masivos no curso alto do Bibei. Existía, e pervive, a crenza tradicional de que as troitas de Porto viñan do Sil. Non podo aseverar que houbera un tránsito constante antes da construcción da primeira presa no río (a de Montefurado, despois viñeron todas as demais, ata 1963). Hai cascadas naturais en diversos tramos do río que poñen en dúbida esta idea, aínda que o remonte con caudais altos (e a baixada da troita duns tramos a outros) facía do Bibei un todo desde Casares ata o arroio que vén desde o lugar de Piatorta.

O Bibei ten unha das súas fontes principais nas lagoas de Piatorta, entre a Veiga e Porto, a 1900 metros de altitude e rodeado de prantas de xanzá (á esquerda vese unha das lagorzas de Piatorta en época de estío). Estes mananciais alimentan ao Tera (o río de Sanabria, que vai cara Benavente) e ao Bibei, que forma un enorme val en U (á dereita na imaxe) ata a altura da Presa de Pías, que separa Pías (Zamora) de Viana do Bolo (Ourense). As terras altas do Bibei son un dos últimos refuxios dos bosques de acivro e un lugar de trashumancia centenaria entre Extremadura, lugar de estancia do gando no inverno, e os portos do Bibei, con pastos extraordinarios incluso no verán ". CONTINUARÁ.

Y para empezar el año os dejamos el siguiente documental que trata sobre el problema de la despoblación, causas y soluciones. Ahora solo falta aplicarlas aunque sabemos que no interesa a casi nadie. Verlo y luego opináis.

BARBECHO. EN EL CORAZÓN DEL DESPOBLAMIENTO.

 NOTICIAS:

-UN DOCUMENTAL PARA CONTAR A HISTORIA DA GUERRILLA ANTIFRANQUISTA NA CIDADE DA SELVA.

-LOITA POLO MANTENEMENTO DO TRANSPORTE ESCOLAR NO COUREL.

-A ESTACIÓN DE MANZANEDA CON NEVE PERO PECHADA.

ACTIVIDADES:

-CINE EN O BARCO.



-PROGRAMACION DO CINECLUB GROUCHO MARX DE O BARCO PARA XANEIRO.

-ACTIVIDADES PROGRAMADAS PARA XANEIRO POR TERRAS ALTAS DE TREVINCA. 




GENTE QUE NOS VISITA.

 A veces las redes sociales sirven para algo y el caso que os vamos a contar no nos deja de sorprender. Hace unas semanas recibimos unos men...